|
sł. Adam Świć
muz. Piotr Podgórski
Ci którzy muszą bujać wciąż w obłokach pustych wzruszeń,
nie wiedzą że ja bujam się, jak długo chcę i kiedy chcę
i nigdy nie jest tak że drżę i nigdy nie jest tak ze drżę,
bo spaść z obłoków muszę.
Ci co na biegun muszą iść by urlop wziąć od ludzi,
nie wiedzą że bieguny dwa, o każdej porze nocy, dnia,
czekają na mnie a więc ja, czekają na mnie a więc ja
nie muszę tak się trudzić.
Ci w których dziecka nie ma już i czas ich ciągle goni,
nie wiedzą że całemu złu, co siedzi w nas po kiepskim dniu,
poradzi dziesięć minut snu, poradzi dziesięć minut snu
w kołysce starych koni.
Ci którzy muszą bujać wciąż w obłokach pustych wzruszeń,
nie wiedzą że ja bujam się, jak długo chcę i kiedy chcę
i nigdy nie jest tak że drżę i nigdy nie jest tak ze drżę,
bo spaść z obłoków muszę.
[utwór zamieszczony na płycie Muzyko!] |
|
|
sł. Artur Bolon
muz. Artur Bolon
Herbata w kubku
i masło na chlebie, ja i mój dom czekamy na Ciebie.
Anioł co wolne dzisiaj ma w Niebie i kwiaty w wazonie i ptaki na drzewie.
Parasol skąpany w porannej ulewie. Pantofle pod łóżkiem
i lustro i grzebień.
I obraz co wisi jak długo sam nie wie i drzwi uchylone tak
w nagłej potrzebie.
My wszyscy oddani w czekania w niewolę
czekamy aż przyjdziesz usiądziesz przy stole,
Wypijesz herbatę
i zjesz kromkę chleba, uściskasz Anioła co przybył tu z Nieba.
Popatrzysz na kwiaty, popatrzysz na ptaki,
parasol rozłożysz bo on mokry taki.
Aż w końcu zobaczysz jakiegoś człowieka
co siedzi i milczy, co siedzi i czeka.
On czeka tak długo, on czeka od wieków,
aż przyjdziesz i powiesz:
„Kochany człowieku. Już przyszłam już jestem i słowo ci daję,
od dzisiaj na zawsze tu z tobą zostaję”.
[utwór zamieszczony na płycie Muzyko!] |
|
|
|
|
|
|
Strona 1 z 5 |
